Poezja Mariusza Parlickiego


	Poezja Mariusza Parlickiego


	Linki do innych stron zawierających moje wiersze i prozę.


	Witam na mojej stronie. Zamieściłem na niej wybrane wiersze z lat 1990--2005. Jeżeli spotkają się one z Państwa zainteresowaniem, zapraszam do odwiedzenia innych stron internetowych, na których znajdują się moje wiersze, proza i artykuły krytyczno-literackie. Mariusz Parlicki

Witryna Mariusza Parlickiego

Haiku z tomu „Podszepty chwili"
„Hamlet współczesny"
Wiersze satyryczne z tomu „Kij w mrowisko"
Limeryki
Na wesoło
Magiczny Kraków
Reality Shopka Szoł 2004
PKP czyli poetycki komentarz polityczny
Artykuł: „Bohater dramatów Zbigniewa Herberta
Artykuł: Krytycy w ocenie Księcia Poetów"
Wiersze i informacje biobibliograficzne w portalu Poema.art.
Wiersze w portalu Poezja.org
Strona autorska Mariusza Parlickiego
13 nowych wierszy
Wiersze z tomu „Kasyno życia"

„Droga" - fragment powieści


	BIOGRAFIA Mariusz Parlicki - poeta, prozaik, satyryk, krytyk literacki, eseista. Urodził się 31 stycznia 1974 r. w Radomiu. Doktor nauk humanistycznych w zakresie nauk o zarządzaniu (Wydział Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ, 2005) , polonista -- teatrolog. (Instytut Filologii Polskiej UJ, 1999). W latach 1991-93 był redaktorem naczelnym radomskiego kwartalnika społeczno-kulturalnego „Na luzie", a w 1992-93 stałym współpracownikiem „Dziennika Radomskiego". W 1996 otrzymał roczne Stypendium Twórcze Miasta Krakowa w dziedzinie literatury. Członek Związku Literatów Polskich od 1994 roku. Jako poeta debiutował w 1990 r w „Gazecie Radomskiej". Publikował swoje utwory m.in. w „Krzywym Kole Literatury", „Magdalence Literackiej", „Prowincjach Literackich", „Społeczeństwie Otwartym", „Nowym Wieku", „Poezji", "Newsweek Polska". Wydał książki poetyckie: „Kasyno życia", „Hamlet współczesny". „Kij w mrowisko", „Podszepty chwili". Publikacje autora ukazały się w szeregu almanachów i antologii: "Rekolekcje Wielkopostne", "Wiatr w szuwarach", "XXII, XXIII, XXIV, XXV, XXVIII Krakowska Noc Poetów", "Poeci Krakowa - Skawinie", "Stypendyści Miasta Krakowa. Antologia poezji i prozy 1994-2002", "Proza, proza, proza".


	Kasyno życia


	W kasynie życia W kasynie życia graczy jest wielu, A czas ruletę obraca, Diabelski lombard duszę przyjmuje, W zamian srebrniki wypłaca. W kasynie życia graczy jest wielu, Fortuna kołem się toczy. Ktoś chce odegrać rozum stracony, Ślepiec chce wygrać tu oczy. W kasynie życia graczy jest wielu, O zmierzchu jest ich najwięcej. Jak przegrasz życie, to śmierć wygrywasz, Fortunę zyskasz za serce. W kasynie życia graczy jest wielu. Wszystko tu przegrasz z czasem, Lecz mimo tego graj przyjacielu Choć króla biją ci asem. W kasynie życia graczy jest wielu, Bo drzwi wyjściowych tu nie ma. Jeśli nie wejdziesz i tak przegrałeś, Zniszczy Cię żałość i trema. W kasynie życia graczy jest wielu, Kasyno wszystkich pomieści. Musisz pamiętać życie to hazard, Nikt się tu z nikim nie pieści.


	Monolog z synkiem I Patrząc na ludzi z perspektywy mrówki, Co zbyt cicho się skarży, aby ktoś ją słyszał, Czujesz strach i niepokój wewnątrz małej główki I w pieluchę się moczysz, gryziesz ucho misia. Oczka mocno otwierasz, patrzysz przenikliwie, Nie rozumiesz słów brzmienia, nie rozumiesz myśli, Ty się dziwisz wszystkiemu, ja Tobie się dziwię, Kiedy nocą zapłaczesz. Cóż Tyś synku wyśnił?


	Monolog z synkiem II Nieporadny człowieczku, co wyciągasz rękę, Do każdego, kto schyli się nad Twą kołyską, Takie dobre, że głupie masz to małe serce, Wszystko może Cię cieszyć, bawić może wszystko. Życia jesteś ciekawy, każdy obraz chłoniesz I ogarniasz świat cały dobrym, głupim wzrokiem, Chciałbyś wszystko móc dotknąć, wziąć w swe małe dłonie, A potrafisz jedynie - ssać butlę ze smokiem.


	Monolog z synkiem III Widzisz synku życie nie jest pasmem tęczy, A ogrodnik nie sadzi kwiatów dla zapachu. Życie synku to kręte schody bez poręczy, To niepewna przechadzka po krawędzi dachu. Widzisz synku miłość nie jest ogniem wiecznym, Magma uczuć wystyga, w skorupę się zmienia. Miłość synku jest w życiu wyborem koniecznym, Jest podstawą naszego bytu i istnienia. Pytasz synku dlaczego świat jest tak okrutny I tak bardzo daleki od baśniowych marzeń. Jest też dobro na świecie, nie bądź synku smutny, Ono Ci się objawi, wykrzyczy, ukaże.


	Lunapark Na łańcuchowej igrasz z życiem, Wszystko się kręci wokół Ciebie, Unosisz głowę swą w zachwycie I wzrokiem latasz koła w niebie. Szpetność cię w krzywym lustrze cieszy, Wszystko jest bardzo śmieszne, żywe, Lecz pomyśl, czy się warto cieszyć. Może to lustro nie jest krzywe? Wagonem śmierci w tunel jedziesz I fakt ten także ciebie cieszy, Lecz, gdy naprawdę umrzeć przyjdzie, To już nie będziesz się tak cieszył. Diabelskim młynem w górę wjeżdżasz, Spadasz w dół, żyjesz, jak kaskader. Inny upadek kiedyś przegrasz, Ja też go przegram, ale jadę.


	Mariusz Parlicki, Kasyno życia, Stowarzyszenie Grupa Literacka „Łuczywo", Radom 1993. O tomiku pisali: Adolf Krzemiński: „Wstęp". W: M. Parlicki, Kasyno życia, Radom 1993. Maciej Machniewski: „Partia w „Kasynie życia"". W: „Dziennik Radomski", 2 czerwca 1993. Jacek Jan Tatak: „Mariusz Parlicki. Kasyno życia...". W: „Prowincje Literackie", 1993.


	Hamlet współczesny


	Hamlet - refleksja ekologiczna ta wiosna się nie zazieleni liściem - pachnącym - jak aksamit nic nie okryje kiru ziemi - sukienką łąki - mchu pierzami tej wiosny nie zwiastuje słowik lecz szczebiot ptaków metaliczny który zwiastują megafony ukryte w drzewach syntetycznych ta wiosna będzie całkiem dżdżysta lecz deszcz nie zmyje ciał z chodnika bo każda kropla gęsta tłusta jak jad wypalać będzie wnikać w ziemię zatrutą i jałową tej wiosny nie powita słowo kocham i słońce nie rozświeci jedynie stara wyliczanka w smogach wieczora i poranka - dzień dobry dzieci-śmieci gdzieście były coście robiły - byłyśmy na ziemi i zrobiliśmy TO


	Światopogląd Hamleta największym przyjacielem Hamleta był jego światopogląd nie obawiał się że ten go opuści wiedział że nikt go nie przyjmie świat miał kształt klozetowej muszli wypełnionej po brzegi człowiekiem strawionym przez zło fatalistyczna wizja miała nić optymizmu w uświadomieniu tej prawdy woda na oczyszczenie mogła zmyć zaćmę z oczu roztopić pancerz narosły na żywym ciele sumienia


	Hamlet i barokowy aniołek nie umiał rozmawiać z Bogiem w skrzydłach gotyckiej katedry wolał tłuste barokowe aniołki beztroskie i roześmiane lecz ten którego dziś spotkał kamienny czterolatek z bujnymi loczkami i dyndającym siusiakiem był smutny Hamlet rozmyślał długo dlaczego i jak mu pomóc może skrzydła oczyścić lub go przenieść do okna lecz skrzydła lśniły od światła witraż słał twarzy rumieniec czytano coś o oczach drzazgach i belkach o przebaczeniu z Krzyża Hamlet żałował aniołka aniołek odczuwał niemoc swego języka kamienia


	Dlaczego wciąż się mijają Hamlet i Pan Cogito Zbigniewowi Herbertowi Pan Cogito tęgi mędrzec i filozof swe istnienie związał z dziełem Kartezjusza i nie przyjął żadnej prawdy z czystej wiary wiara mogłaby wystrychnąć go na dudka rozum zwodził subtelniej Pan Cogito biegacz długodystansowy mierzył dystans miarką siły obiektywnie świat jak obraz śledził z pewnej perspektywy przy dystansie niewidoczne są niuanse Hamlet władca sprzeczności nie umiał nawet być pewien tego co było za nim krótkowidz od urodzenia nos swój rozpłaszczał na szybach życiowych witryn Hamlet władca Iluzji kluczył w promieniach słońca rozmijał się z Panem Cogito choć droga ich była tak wąska


	Mariusz Parlicki: Hamlet współczesny. Krakowski Oddział ZLP, Kraków 1996. O tomiku pisali: „Hamlet współczesny?" W: „Gazeta Wyborcza Kraków", 9 lipca 1996. Grzegorz Kozera: „Oto poeta". W: „Słowo Ludu", 14 - 15 sierpnia 1996. Emil Biela: „Inwazja Hamletów czyli prostowanie błędnych dróg". W: „Magdalenka Literacka", sierpień - październik 1996. Renata Dulian: "Hamlet 1996". W: „Magdalenka Literacka", sierpień-październik 1996.


	Haiku z tomu „Podszepty chwili"


	wyłącznie ślepcy mogą mieć jasny ogląd ciemnoty świata kolejny miesiąc przebiegłem w bezsensownej pogoni jutra gdy spłodzę syna i własny dom zbuduję wyrosnę drzewem pies wylizuje wrzody i krwawe rany mej samotności kłamliwy zegar wskazuje czas co wraca do punktu wyjścia zazdroszczę kretom że odnajdują radość w spoczynku w ziemi wynajmę pokój w piwnicach codzienności emigrant z raju na czole starca Bóg rzeźbi dłutem czasu zakręty życia z pierwszego piętra śmierć mnie przekwateruje na parter nieba chcę tak jak motyl odejść niepostrzeżenie na wieczną łąkę


	upartym drzewom na próżno wiatr przywraca zrzucone liście na wrzosowisku strudzony dzień wygląda zmierzch nie nadchodzi jesienną porą snują się po ulicach dymy bez ognia staruszka jesień na żółtych kartkach pisze testament liści idź jak Tezeusz z nicią babiego lata w labirynt zimy nastała zima wiewiórka twardy orzech ma do zgryzienia życie jest złudą zrozumiesz to gdy w końcu śmierć cię obudzi przed śmiercią w morzu choć myślą każda rzeka wraca do źródła wyschnięte źródło nie roni kropel wody chociaż las płonie


	ja tobie wszystko a ty półksiężyc w serce i kamień w wodę tak bardzo kocham że często zapominam mówić ci o tym mojemu sercu jesteś najbardziej drogą drogą donikąd usta kobiety całują pomarańczą mówią cytryną kwiaty w wazonie jeszcze jedna ofiara naszej miłości drapieżne zwierzę nosi na swoich plecach łagodna pani żurek z kiełbasą połyka w pustej kuchni tłuste romanse zdjąłem piżamę wtem mnie za gardło chwycił krawat sumienia swoje haiku pędzelkiem piszesz co dzień na kartkach powiek


	Mariusz Parlicki: Podszepty chwili, Krakowski Oddział Związku Literatów Polskich, Kraków 1997. O tomiku pisali: Jerzy Stanisław Fronczek: „Posłowie". W: M. Parlicki, Podszepty chwili, Kraków 1997.


	Wiersze satyryczne z tomiku „Kij w mrowisko"

Psychologia

Oli Buchaniec

Siostra psychiatrii - psychologia
To kolos na drewnianych nogach,
Czyli na balach z lipy, cisa.
Freud widział w balach kształt penisa,
A kompleks członka odkrył w drwalach,
Bo rozmawiają wciąż o balach
I o produkcji z bali desek.
By zrobić deskę drzewo rżnie się
I nie jest wniosek to banalny,
Wyjaśnia przyrost naturalny
W rodzinach drwali z Białowieży.
- Czym jest karabin dla żołnierzy,
- Co znaczyć ma użycie szminki
- Jak poznać stresy u dziewczynki,
- Czym grozi długie ssanie smoczka,
- Co znaczą rozbiegane oczka,
- Kochać, czy nienawidzieć wroga...

Wszystko wyjaśnia - psychologia.


	Bajka o dwóch stoikach W zdewastowanej kamienicy Mieszkali starzy dwaj stoicy, Klepali biedę w czterech ścianach I per aspera zawsze z rana. Prawie nie jedli, bo i po co?, Wszak nie jedzenie ma być mocą Lecz czyn szlachetny, toteż starcy Tak byli syci, jak i dziarscy. Wobec występków byli srodzy, Emocje swoje wciąż na wodzy Trzymali. Jednak w zwątpień chwili, Obaj do siebie tak mówili: - Dziś droga cnoty trudna, śliska. - Co krok agencja towarzyska Kusi doznaniem super wrażeń. - Szał młodych ciał i full masaże. - Poza tym wokół pub przy pubie, Więc myśl o piwie i o babie Niczym bul zęba jest natrętną - I naszą drogę czyni krętą - Lecz cóż, choć żądza nas rozpiera, - Niech żyje cnota, - Per aspera. Na nic ta piękna deklaracja, Bo inna była życia racja, Kryzys idei się nasilał, Aż przyszła wreszcie taka chwila, W której bez słowa dali nura Wprost do night clubu Epikura, A tam dziewczęta niczym z ciasta Poprzytulały ich ad astra.


	Procentowa rozmowa Januszowi Grabiaszowi Jasio - Dzisiaj rozstałem się z mą dziewczyną. Władzio - Nie martw się Jasiu, chodźmy na wino, Widzisz, kobieta - głupota wielka, Więc ci zostaje co? - ot butelka . Jak się napijesz humor ci wróci, Bo tylko flaszka cię nie porzuci. Jasio - A rano wstanę trzeźwy znów przecie. Władzio - To coś na kaca będzie na mecie I znów zaszumią w głowie procenty. My dwaj żeglarze, my dwa okręty Będziemy płynąć nocą i ranem Przez wielkie morze - Morze Pijane. Troski najlepiej topić w kielichu! Co, nie masz forsy? - dziś stawia Zdzichu Wczoraj zarobił z Mietkiem fachowo, Troszkę przyciśli panio sklepowo, A ona, przyznam bidna kobita Nic nie pamięta, była upita, Potem przygnietli ta starą Felę, Stąd dzisiaj forsa, kurdelebele. Jasiek - Ja tak nie mogę, ja tak nie umiem! Władzio - Jasiek, ni w zęba cię nie rozumiem, Tyś chyba chory, od rzeczy gadasz, Ja nie ksiądz jezdem, że się spowiadasz, Tyś chyba chory?, morda tak blada , Tyś chłop?, ja powiem krótko - tyś baba1 Gadka cos z tobą dzisiaj nijaka, Przyjdź jak zmądrzejesz, będziem przy krzakach.

Absolwentka

Absolwentka Filozofii
Kowalska Monika,
Zgrabne nogi, niezły profil,
Reszta też nelicha
Powracała wraz z dyplomem
Na wieś PeKaeSem
I myślała:
- To już koniec
Przepadłam z kretesem.
Na cóż trudy, wyrzeczenia,
Łapówki?, na darmo.
Ja - magister filozofii
Będę stara panna,
Bo nie wydam się za Józka,
Choć ma w bród pieniędzy.
Nie pogadam z nim o bycie
I o transcendencji.
Może Zdzicho? Dobry chłopak,
Prawy, gospodarny....
Ale chodzi w mokasynach
I do spodni czarnych
Wciąż skarpetki białe nosi,
Słucha disco polo...
Ni wytrzymam z takim chamem.
Dolo moja, dolo!
Jest tez Krzysiek od Nowaków
Lecz to straszny prostak.
Zanim skończył podstawówkę,
W każdej klasie został
Na dwa lata. Cóż, ze teraz
Jest pan na zagrodzie.
Jest też Heniek, lecz on ciągle
Wódę chla w gospodzie.
Jednym słowem nie ma dla mnie
Chłopa w całej gminie.
Co zostaje? - pięć hektarów,
Krowa, kury, świnie.


	Po czterdziestce Wszyscy faceci po czterdziestce Są pewni, że potrafią jeszcze Zawrócić w głowie osiemnastce Zawsze, gdy tylko im się zachce. Fakt ten u żon jest źródłem drwin, Mówią: - wprowadźcie słowo w czyn albo przestańcie wciąż tkwić w błędzie, ze się spodoba stary pierdziel młodej blondynie z dużym biustem. Próbują zdławić tak rozpustę, Która pod czaszką chłopa drzemie. Mąż, który nie jest bity w ciemię Przyzna swej żonie, że ma rację, Poda bambosze i kolację, Zaś drugi, co jest w ciemię bity Zrobi skok w bok od swej kobity. Z czasem powróci ów mąż drugi, Z nim zaciągnięte wrócą długi, I złość, i żal niewysłowiony. Do kogo? - jasne, że do żony.


	Obraz tragiczny Co tak goni stado słoni, Tuman kurzu wokół, Słychać grzmoty, jakby burza, Skupiony niepokój na ich twarzach się maluje Wiedzą, że nie umkną, Tak więc stoi stado słoni Ścigane biegunką.


	O rozprutym Wszystko, co skrzętnie skrywał w swym brzuszku, Teraz leżało na jego łóżku.


	Diogenes Diogenes szukał człowieka Wśród tłocznych ulic Aten W słoneczny dzień z lampą w dłoni Dzisiaj po wielu wiekach Wszczęto poważną debatę O jego prawdach i o nim. Filozofowie poddali Utarty sąd pod krytykę: - Diogenes był krótkowidzem bardziej... Niżeli cynikiem.


	Syzyf Nie wtaczał głazu Toczył życie A pragnął toczyć Jak najdłużej Nie był na górze ani razu I bał się tego Co na górze.


	Nowy frazeologizm Umilkły z dwudziestym wiekiem Rozmowy człowieka z człowiekiem. Co zrobić, gdy czasy takie? Pomówmy jak bydlak z bydlakiem! Rozbieżne zdania Zgodni w jednym są bogole, Mówią: - pecunia non olet. Jednak ci z policji twierdzą, Że te ich pieniądze śmierdzą.


	Biznesmen Nie wie co to jest koniunkcja I Prusa nie czytał, Za to ma na ręku Rolex I duży kapitał. Jada drogo i wykwintnie, Jeździ Mercedesem I ma jak stodołę willę, A przy willi - piesek, Który zagryzł trójkę dzieci I zjadł listonosza, Lecz właściciel go wybronił, Bo nie szczędził grosza, Dla policji, dla sędziego, I dla rodzin ofiar. Jednym słowem dobry facet I zwierzęta kocha. Żonę próżną ma i piękną, Czyli, jak należy, Kościół wspiera hojną ręka, Choć w Boga nie wierzy. Jest prezesem kilku spółek I w partii działaczem, Jednym słowem gospodarny I aktywny facet. Czasem ktoś w gazetach pisze, Że to kręt i oszust, Lecz po burzy, czas na ciszę, Dostał tyle głosów Na wyborach, że gazety Wszystko odwołały, A on kupił je na kredyt. Procent był tak mały, Że w zasadzie go nie było. Z czasem banku zarząd Cały kredyt mu umorzył, Trzeba trzymać z władzą. Teraz właśnie jest ministrem I kradnie tak wiele, Że niedługo, tylko patrzeć, Jak będzie Premierem, A jeżeli biedakowi Noga się powinie, Zajmie fotel w ambasadzie Lub dom - w Wołominie.


	Oferta desperata Za szczęście z tobą - oddam wszystko, Chociażbyś miała być modliszką. To sama rozkosz - myślę sobie - i z tobą być, i być też w tobie.


	Dyskusja na czasie Spytałem kolegę prawnika, Czy w kiosku Ruchu potrafi Wskazać gdzie erotyka Skłania się ku pornografii. Bo jak wiadomo ta druga Ma swój paragraf w kodeksie, A erotyka to sztuka. Obie zaś pławią się w seksie, Więc rzeczą jest oczywistą, Że ja - chłop prosty - mam problem, Kto świnią jest, kto artystą, I co jest złe, a co dobre. To kwestia bardzo złożona, Odrzekł mój drogi rozmówca, Różne być mogą kryteria, Granice dyktują gusta, A gustów tyle, co ludzi, Co mówię, o wiele więcej, Sam przecież wiesz, gust się zmienia, Gdy się wychyli dwa głębsze. Tłumaczył jeszcze mi długo Złożoność tego problemu, A w sumie nic nie wyjaśnił. Nie wiem, czy nie chciał, czy nie mógł. Wiem jedno, stałem przed kioskiem, Jak stoi uliczna lampa, A w głowie piętrzył się problem: - Co wybrać, Catsa, czy Wampa? Stałbym na pewno tak długo, Gdyby niespodziewanie, Nie zapytała mnie żona: - Co ty tu robisz, kochanie?


	Ze szkolnej ławy By oduczyć dzieci pokus picia, Pani w szkole rzekła: - kwiat trzeźwości krokus stoi dzieci tu na stole. Jaki kolor ma ten kwiatek?, Ruszcie dzieci głowy! - Ja wiem - krzyczy już Małgosia - ja wiem, fioletowy Jaś roześmiał się szyderczo i krzyknął: - Akurat, gadasz brednie, Znam ten kolor, To jest denaturat. Dla ścisłości muszę dodać, By wszyscy wiedzieli, Że w kolorze denaturat, Nie jest kwiat, lecz kielich. Cała reszta jest zielona, Wiedzcie to kochani. Po tych słowach ze wściekłości zzieleniała Pani. Wszyscy, którzy pobierali Nauki w tej szkole, Wiedzą, co to denaturat, Nie wiedzą, co fiolet. Nawet Pani, która miała Podstawy nieliche Dziś kojarzy każdy kwiatek Wyłącznie z kielichem.


	Dialog małżeński Żona: - Co mam zrobić byś miał wreszcie na mnie chęć? Już kupiłam sobie chanel numer pięć I sukienkę ekskluzywną w sklepie Diora, Wynajęłam apartament na Azorach, Dziś zrobiłam ci krewetki na kolację, Kiedy nie masz racji, mówię, że masz rację, A ty siedzisz i masz minę - żrący kwas I gdy kleję się do ciebie - ty jak głaz. Mąż: - Co mam zrobić, byś mi dała święty spokój? W sanatorium się leczyłem już pół roku, U psychiatry byłem, dał mi psychotropy, Przez luksusy, co u ciebie maja popyt, Kradnę, kręcę, kombinuję, łatam dziury, Byłem już wzywany do prokuratury, Tam straszono mnie procesem i więzieniem. - Co mam zrobić, bym nareszcie miał wytchnienie?


	Zosia zdziadziała na głowie uwiądł jej wianek w jej ręku pożółkł badylek głupia jest niczym baranek prowadzi się jak motylek jej pastelowe sukienki wyparła mini i bidy mówią że Zosia zdziadziała a ona czerpie wzór z mody.


	Herkules Gdy prac dwanaście skończył W ogromną popadł dumę. Ja siłę mam niezwykłą, I wszystko zrobić umiem. I zjawił się Herkules W kraju nad rzeką Wisłą. Tu siły trzeba wiele, Żeby naprawić wszystko. Jak w stajniach Augiasza, Gnój w dole, smród na górze. Znam dobrze tę robotę I chętnie wam usłużę. Lecz biedak wnet spokorniał Bolesna to nauka Niektórych brudów świata Już nie da się wypłukać.


	Mariusz Parlicki: Kij w mrowisko, Krakowski Oddział ZLP, Kraków 1997. O tomiku pisali: Emilian Szczerbicki: „Kij w mrowisko", W: „Echo Dnia Super Relaks", 30 grudnia 1997. Stanisław Stanuch: „Na gorącym uczynku", W: „Magdalenka Literacka", sierpień-październik 1997.


	Zatelefonuj do mnie: tel. kom. 0 506 167422